Αφηγήσεις

Η ωραία κοιμωμένη.

Του κυρίου φλανέριου

Αυτή η ιστορία μιλάει για μία ωραία κοιμωμένη με την οποία μεγάλωσε βλέποντάς την από το παραθύρι του δωματίου του. Ήταν κατά κάποιον τρόπο και ένα θέμα τύχης, ένας όροφος παρακάτω στου Παπαζαρκάδα την οικοδομή και δε θα είχαν γνωριστεί πότε. Για πόσα χρόνια ήταν οι πρώτες καλημέρες και οι τελευταίες καληνύχτες, τα πρώτα μακρινά χιόνια πριν το στρώσει και στον κάμπο, τα πρωτοσέλιδα της τοπικής εφημερίδας που έγραφε για όσους ξεχειμωνιάζανε απόμεροι στα σωθικά της, η αντάρα από μακρυά που μαρτυρούσε τη μυρουδιά της βροχής που ερχόταν, τότε που ακόμα ξεχωρίζαμε τις εποχές. Ήταν τα πρώτα λαχανιάσματα (ας είμαστε πεζοί και ειλικρινής, μαζί με εκείνα του γηπέδου…), τα πρώτα γδαρσίματα στα γόνατα, τα πρώτα περίεργα ονόματα πλασμάτων της φύσης, οι πρώτοι πραγματικοί κίνδυνοι. Ακόμα και στην υποτυπώδη οικογενειακή βιβλιοθήκη είχε βρει να διαβάσει για τον ιστορικό αυχένα εκεί παραδίπλα. Και στα πανηγύρια που τον τραβούσαν από μικρό, στα προαύλια εκκλησιών και στις πλατείες έρημων σήμερα χωριών, μπουρδουκλώνονταν με την κουλτούρα και τις παραδόσεις των ορεσίβιων κοινοτήτων. Ένας δικός τους χορός, μια ακατανόητη δική τους λέξη, ένα δικό τους γυρτό περπάτημα, ένα δικό τους γιατρικό.

Η ωραία κοιμωμένη στέκει για χρόνια εκεί. Ακριβώς όπως την έχουν σμιλεύσει οι τέσσερις κορυφές της, οι Πέντε Πύργοι, το Φλυτζάνι, το Μπορλερό και η Πλάκα: ωραία και κοιμομένη. Αυτό, μέχρι πριν από κάποιες εβδομάδες. Μέχρι τότε που ο κόσμος της εξουσίας, με το θράσος και την απληστία που τον διακρίνει τελεσιδίκησε ότι ούτε “ωραία” είναι χωρίς να αποδίδει με όρους κέρδους, ούτε “κοιμωμένη” μπορεί να είναι πια καθώς οι μηχανές της ανάπτυξης ήδη άρχισαν να σκαλίζουν πάνω στο σώμα της.

Τις προάλλες που τα λέγανε πάλι, η ωραία κοιμωμένη του εκμυστηρεύτηκε το δικό της σχέδιο για να διώξει από εκεί πάνω αυτά τα επενδυτικά τσιμπούρια, κάποιους πρόθυμους φιλοχρήματους ντόπιους -πρώην φίλους της πια-, και κάποια ένστολα γαϊδούρια (μα τι δουλειά έχουνε τα γαϊδούρια σε τέτοιο υψόμετρο;). Προχθές έριξε το πρώτο χιονάκι. Και υποσχέθηκε να αγκαλιάσει στην ομίχλη της και να κρύψει στα διάσελά της τους ανθρώπους που έχουν δώσει την υπόσχεση να υπερασπιστούν τα Άγραφα.